Þegar ég vaknaði í bítið á miðvikudaginn í síðustu viku, eldsnemma í nístandi kuldanum, little did I know hvað framtíðin myndi bera í skauti sér. Ekki grunaði mig þá að rétt rúmum sólarhring síðar myndi ég sitja inni í stofu hjá Vigdísi Finnbogadóttur og borða súkkulaði sem kóngurinn í Noregi hafði sent henni. Öllu átti ég nú von á en síst ekki þessu. (Hin fleygu orð Hildar systur minnar spekingslegu þegar hún var sjö ára og hitti kennarann sinn á Akureyri í sumarfríinu.)

Þetta byrjaði allt þannig að Ásdís kennarinn minn í frönskunni sagði okkur að Vigdís væri að leita sér að aðstoðarmanni í hlutastarf. Viðkomandi þyrfti að hafa góða tungumálakunnáttu og mjög gott væri ef hann kynni frönsku, þess vegna hefði hún verið beðin að nefna þetta við okkur. Hún tók niður nafnið mitt og fleiri. Síðar um daginn var svo hringt í mig og ég beðin um að koma í viðtal, daginn eftir fór ég í umrætt teboð til Vigdísar og daginn eftir það, s.s. á föstudaginn, byrjaði ég að vinna.

Ég er sem sagt aðstoðarmaður Vigdísar Finnbogadóttur sem HÍ leggur henni til. Í bili er ég að flokka og ganga frá pósti og skjölum síðustu tveggja ára, það er ekki svo lítið verk en þó tiltölulega fljótunnið. Eftir það... það kemur bara í ljós. Nú er ég með lykilinn að skrifstofunni hennar í Nýja Garði í vasanum og kem og fer þegar mér hentar, þarf að skila 12 tímum á viku, 30% starf. Þannig er nú það.

En svo liggur við að ég fái samviskubit þegar ég heyri af fólki sem brestur í grát á ráðningarskrifstofum og flýr til Finnlands í frekara nám af því það fær ekki vinnu hér... Ég hef ekki undan öllum vinnunum sem hlaðast á mig. Ætti ég að biðja fréttablaðið að hafa samband við Finnlandsfarann og segja honum að hann megi fá aðra af gömlu vinnunum mínum?

Um helgina sótti ég námskeiðið Fyrsta hjálp 2 á vegumBjsv. Ársæls. Þetta fór allt vel fram og ég lærði margt gagnlegt, t.d. aðkomu að flugslysi, aðkomu að látnum, hópslys og vinnuskipulag við þau, móttöku þyrlu o.fl.
Þetta fór allt saman mjög friðsamlega fram. Sumir voru friðsælli en aðrir sökum óyfirbuganlegrar þreytu. Það er nú einu sinni svo að þegar maður er inni í svona ljótt máluðu húsi þá verður maður að hvíla augun af og til á ljótleikanum og leita inn á við, leita innri fegurðar... eða... hmm...

Allt fór friðsamlega fram þar til svona um tíu-leytið á lau.kvöldinu þegar óður maður kom og barði húsið utan. Þegar hann komst loks inn öskraði hann óðamála á okkur að það hefði orðið slys fyrir utan. Það duldist reyndar engum manni sem hafði augun opin að eitthvað var að þar sem maðurinn óði var alblóðugur og með annað augað hangandi niður á kinn.

Nú hlupu allir sem vettlingi gátu valdið upp til handa og fóta. Á leiðinni kallaði einhver "Það þarf einhver að stjórna!!" og ég, í óráði mínu, svaraði "Ég skal stjórna". Ég mundi eftir að fara í úlpu og reima skóna mína (meira en einhverjir gerðu) en því miður gleymdi ég uppi í skála ýmsu þarflegu, s.s. skýrri hugsun og skynsemi. Ég flaut út með stríðum straumi nýlærðra björgunarmanna sem ætluðu sér svo sannarlega að gera sitt besta.

Vettvangurinn var kaos, ekki skipulagt, bara óreiða. Flestum tókst nú samt að halda haus þó stjórnandinn stjórnaði af yfirgripsmikilli vanþekkingu. Mér varð mun hughægara þegar ég frétti eftir æfinguna að þetta hefði verið ýkt dæmi að mörgu leyti.
Aðkoman var stressandi. Öskur bárust úr öllum áttum frá móðursjúku kvenfólki í fleirtölu. Bílstjórinn í Nissaninum hékk fram á flautuna. Óði maður með auga á kinn hafði fengið félaga sinn í lið með sér og þeir létu öllum illum látum. Þurfti þrjá fíleflda karlmenn að minnsta kosti til að hafa stjórn á þeim. Homminn sem var aftan í Landrovernum vildi ólmur hjálpa til en flæktist fyrir af fullum krafti. Þar ofan á bættust siðlausir fréttamenn sem virtu að vettugi allar starfsreglur sinnar stéttar og vildu ráðast inn á vettvanginn. Þá er ég bara búin að gera skil áreitinu sem þurfti að sía frá áður en maður gat einbeitt sér að sjúklingum í forgangi.

Mér telst til að þarna hafi verið 10 sjúklingar. Þar sem þetta var bílslys átti að sjálfsögðu að gera ráð fyrir því að allir gætu verið með háls- og hryggáverka. Einn sjúklinginn gátum við ekki gert neitt fyrir. Einn hafði kastast út úr bílnum og var meðvitundarlaus með opið axlarbrot og slagæðablæðingu. Einn var meðvitundarlaus með slæman hryggáverka og opið úlnliðsbrot og alblóðugur í framan. Einn var með áverka á brjósti og opið sköflungsbrot. Einn var með stóran áverka á brjóstkassa og samfallið lunga ef ég man rétt, sá brást enn við ávarpi en var ekki fjörlegur, fölur í framan og þvalur. Einn var meðvitundarlaus aftan í Landrovernum með svöðusár á höfði og afrifið eyra, fyrir utan það var hann fínn...
Þetta eru þeir sem verst voru settir. Myndir af blóði og sárum má sjá hjá Stæner. Þetta er samt eftir æfinguna þannig að gervin höfðu eitthvað laskast. Til dæmis vantar augað á óða manninn, það rifnaði af í átökum þegar reynt var að hafa stjórn á honum. Þarna er líka búið, á undursamlegan hátt, að finna aftur eyrað á meðvitundarlausa manninum og græða það aftur á. Það fannst undir leirklessu sem var búið að klína á hausinn á honum og setja rautt gums yfir.

Ég er ekki mikið fyrir hetjudýrkun á frægu fólki en ein manneskja er það þó sem mig hefur mikið langað til að hitta. Þetta er fyrrverandi forseti okkar Íslendinga, hún Vigdís Finnbogadóttir. Ég held ég hafi áður minnst á það á þessari síðu að mér finnist mikið til hennar koma. Ég veit ekki nákvæmlega hvað kemur til, hvers vegna hún skipar sérstakan sess í huga mér.
Að sjálfsögðu er merkilegt að hafa búið á Bessastöðum en það eitt og sér er ekki ástæða þessarar aðdáunar. Nú heimsótti ég Ólaf Ragnar á Bessastaði haustið '97, tók í höndina á honum - og fannst ekkert svo mikið til koma.
Kannski hefur það eitthvað með það að gera að ég er fædd nokkrum vikum eftir að Vigdís sór sinn embættiseið. Grísinn var kosinn þegar ég var 15 ára og þá hafði ég aldrei haft annan forseta. Það að Vigdís væri forseti var mér gefinn hlutur. Þannig hafði það alltaf verið og því var sjálfsagt að þannig yrði það áfram. Gott og vel þó einhver annar taki við forsetakeðjunni, það er þá bara gervi, það er bara plat. Það er enginn forseti annar en Vigdís.

Ennþá eimir eftir af þessum æskuminningum. Að hluta til er það kannski af því að enn hefur enginn komið sem fyllir upp í hennar skarð. Ólafur Ragnar Grímsson er réttmætur handhafi lykilsins að Bessastöðum samkvæmt lýðræðislegu kjöri fólksins í landinu en ég er ekki stolt, í hjarta mér, af honum sem verðugum fulltrúa íslensku þjóðarinnar.

Síðasta vor las ég grein eftir mannfræðing nokkurn sem ég man ekki lengur hvað heitir. Þessi góði fræðimaður setti fram þá kenningu að þjóðernistilfinning Íslendinga væri að þó nokkru leyti kventengd. Helst væri til marks um það kvengerving landsins okkar góða í fjallkonunni. Fjallkonan er móðirin góða sem haldið hefur lífinu í landanum með umhyggju sinni í gegnum aldirnar.

Fræðimaðurinn góði tengdi síðan kenningu sína vali okkar á forseta. Eðlilegt hafi verið að kona væri tákn fyrir Ísland, út á við, jafnt sem fyrir þjóðinni sjálfri. Hafi það ekki verið fyrir tíð Vigdísar hefur það svo sannarlega verið orðið eðlilegt með henni og eftir hana. Þá leitar hugurinn til kjörs Ólafs Ragnars Grímssonar. Þegar hann var í framboði hafði hann við hlið sér konu sem var búin öllum helstu kostum fjallkonunnar góðu. Það var hún sem fólkið kaus, ekki hann. Það var hún sem fólkið tók ástfóstri við, ekki hann.
Eflaust er ég nú ekki að hafa rétt eftir fræðimanninum góða og jafnvel að bæta við frá eigin hjarta en svona lítur það við mér. Eftir ótímabært lát Guðrúnar Katrínar er enginn eftir á Bessastöðum sem ég get samsamað með mér eða minni þjóðernisvitund.

Þá er ég kannski kominn að kjarna málsins um mína lotningu fyrir Vigdísi Finnbogadóttur. Hún er í mínum huga persónugerving fjallkonunnar sjálfrar. Hún er tengd órofa böndum við mína eigin þjóðernisvitund og svo er eflaust með fleiri.

Ég er ekki mikið fyrir hetjudýrkun á frægu fólki og reyni meðvitað að taka ekki þátt í því að finnast frægt fólk merkilegra en annað. Þetta á þó sérstaklega við wanna-be's, would-be's og has-been's sem reglulega birtast á síðum sorpblaða eins og Séð og heyrt.
Látum vera að halda upp á fólk sem hægt er að álíta hetjur og framúrskörunga að einhverju leyti, fólk sem hefur eitthvað til síns ágætis.
En af hverju kemur út blað fullt af myndum af fólki sem enginn veit hvað hefur gert til að ávinna sér frægð, annað hvort út af því að viðkomandi hefur aldrei gert neitt merkilegt eða af því að það er svo langt síðan að "afrek" viðkomandi er fallið í gleymskunnar dá? Og af hverju kaupir fólk svoleiðis blað?

Ég fór á LOTR um daginn (soldið síðan, sko) og átti alltaf eftir að segja mitt álit á myndinni góðu. Það verður að taka fram að ég horfði ekki á myndina í því augnamiði að finna smáatriði sem ekki kæmu heim og saman við söguna góðu en þessar breytingar voru fullgrófar.
1. Í fyrsta lagi var hinum góða manni Faramír óleikur gerður með því að hann var birtur eins ágjarn og gráðugur og bróðir hans hann Boromír. Faramír Tolkiens var hinn besti maður og gerði ekki annað en að hjálpa hobbitunum á leið sinni. Hann nestaði og nýskóaði Fróða og Sóma upp áður en hann og hans menn fóru til Mínas Tíríð. Hobbitarnir komu aldrei til þeirrar borgar enda áttu þeir ekkert erindi þangað.
2. Ef mér skjátlast ekki þeim mun meira vildu Enturnir strax frá byrjun ráðast á Ísarngerði, þeir voru ekkert að skræfast þarna inni í skóginum.
3. Það vantaði allt sem hefði getað lokað myndinni, allt uppgjör. Ég veit að þriðji hlutinn er eftir en það er ýmislegt í sögunni sem hefði mátt nota til að loka þessari mynd, hún hefði ekki þurft að vera svona ofboðslega endaslepp. Svo dæmi sé nefnt var ég allan tímann að bíða eftir þegar skógurinn "étur" orkaherinn í Hjálmsgerði, það atriði klárar þá orrustu. Og svo vantaði lokakaflann um Ísarngerði þar sem Ormstunga hendir niður Palantírnum og svo síðast en ekki síst þar sem sigurvegararnir úr Hjálmsdýpi koma til Ísarngerðis og finna það sigrað og Kátur og Pípinn sitja í mestu makindum og reykja pípu - æðislegt atriði. Þannig hefði mátt klára myndina. Thus endeth...

Verið óhræddir, því sjá! ég boða yður mikinn fögnuð sem veitast mun öllum lýðnum.

Í dag er orðið mikið ljós sem lýsa mun innstu hugarfylgsni og hjartakima drengja og meyja. Jón og Auður/Þorbjörg leyfa nú þeim sem þess fýsir að bergja á brunni visku og gamansemi sem fullur er svo út af flóir. Með því að pota í augað hér til hliðar er hægt að transporterast beinustu leið til himinsala þeirra sem þau eru enn að byggja.

Í leiðinni setti ég inn tengil á hinn íðilfagra Brusselfara Atla.is. Frá mínum bæjardyrum séð er það miður hvað hann eyðir miklu plássi í fótbolta en einhverjir hafa víst gaman af því.

Talandi um veður, þetta var í Mogganum. Þetta virkar greinilega. Spurning um að prófa. Ætli það sé sama hvernig sálmar eru sungnir?

Erlent | AP | 15.1.2003 | 10:34

Þúsundir Nepalbúa ákölluðu sólguðinn Surya í morgun en mjög kalt hefur verið í landinu að undanförnu. Bænunum virtist vera svarað því sólin fór að skína í fyrsta skipti í margar vikur.
Bæði Hindúar og Búddatrúarmenn í Nepal tóku þátt í athöfninni sem á sér djúpar sögulegar rætur. Þeir stóðu á húsaþökum eða í húsagörðum og sungu sálma, brenndu reykelsi og buðu sólguðnum blóm, ávexti og hrísgrjón.

Skömmu síðar sendi sólin geisla sína til Teraihéraðs við landamæri Indlands. Þar hafa að minnsta kosti 63 látið lífið í kuldanum en þykk þoka og ský hafa hulið sólina frá því snemma í desember.

Athöfnin í dag markar hefðbundin vetrarlok samkvæmt almanaki Nepalbúa.

Þá er loksins kominn vetur - allavega í bili.
Stefnan er að reyna að komast einhvers staðar á snjóbretti í vetur. - Ef veturinn heldur áfram að vera vetur.
Ég hef aldrei prófað en það hlýtur að vera gaman. Síðast fór ég á skíði fyrir sex árum. Það var í þriðja skipti á ævinni sem ég fór á skíði og gekk bara nokkuð vel, þ.e. stórslysalaust. Í lok dagsins gat ég m.a.s. staðið í fæturna alla leiðina niður! Vonum að það gangi jafnvel á bretti.

Fjallageiturnar voru að gæla við þá hugmynd að fara norður á Akureyri yfir rúma helgi til að finna snjó í brekkum. Ég kíkti á Hlíðarfjall áðan til að sjá hvort við gætum farið að leggja í hann. Svona leit Hlíðarfjall út í dag um hádegisbilið - ekki mjög freistandi.

Gleðileg jól og gott nýtt ár og takk fyrir gömlu og svo framvegis.

Nú er geri ég hlé á hamingjuríku jólafríi mínu og sest aftur fyrir framan tölvu og það kemur ekki til af góðu. Ég er að skrifa ritgerð um þróun NATO síðustu ár, hvernig það hefur endurskilgreint og -skapað hlutverk sitt í alþjóðastjórnmálum. Þróunina mun ég skýra út frá klassískum kenningum um alþjóðasamskipti og nota til þess heimildir og fróðleik sem mér áskotnaðist í einkar skemmtilegri námsferð til Brussel.
Interested, anyone?

Jólafríið: afar gott, þó örlitlu lakara en það síðasta þar sem engin ritgerð hékk þá yfir höfði mér og ég gat legið og malað óáreitt af vandamálum heimsins.

Próflokapartíið var ógurlegt. Ég er að vonast til að myndirnar sem ég sæki í framköllun á eftir upplýsi eitthvað um ferðir og gjörðir mestu óminnishegranna... En þar var upplýst hver er Stekkjastaur! Stundarreiði Ágústu yfir blekkingum og samsæri hjaðnaði mjög fljótt, góðu heilli.

Eftir nokkurra daga vinnu fór ég heim í heiðardalinn til að fagna jólum með fjölskyldunni minni. Jólamaturinn hennar mömmu var að venju ótrúlega ljúffengur.
Ég fékk möndlugjöfina þetta árið, hafði ekki fengið hana lengi, kannski jafnvel ekki síðan ég fékk hana nokkur ár í röð og litla systir mín fór að gráta yfir óréttlæti heimsins. Hún var mjög lítil þá. Hún er stærri núna samgladdist mér.

Áramótum fagnaði ég í faðmi fjölskyldunnar, óravegu frá Sódómunni á Eyrarbakka þar sem vinahópurinn gjörvallur sukkaði.
Mamma og Úlfar voru samt vant viðlátin við embættisverk. Mamma fékk þetta fína tækifæri til að taka á móti nýársbarninu, hún var á vakt á nýársnótt. Svo kom ekkert barn. Ég var mjög vonsvikin fyrir hennar hönd. Að hugsa sér, með allri nútímatækni hlýtur nú að vera hægt að setja af stað svona eins og eina fæðingu.

Og nú sit ég hér ein og reyni að skrifa ritgerð... Mín eina huggun er sú að ég á mér víða þjáningarbræður og -systur. Ég veit að Þórhildur á eftir að skila, Silja er ekki búin, Árni ekki búinn, Addi ekki búinn, Íris á þetta eftir líka... og ég gæti haldið áfram.
Og nú er mér hollast að halda áfram fræðimennskunni.