Hafi ég ekki fengið nóg af fuglasöng í borgfirskum útilegumannadölum er enginn skortur á honum hér heima í heiðardalnum. Úti kvaka og syngja og vella og garga hinir ýmsu sjó- og mófuglar en inni í eldhúsi pípir nýji páfagaukurinn Bliki. Milli þess sem ég eyk við eigin fróðleik sit ég hjá honum og reyni að temja hann með því að hafa fyrir honum góða siðu.
Mér skilst að þessir fuglar séu nógu skynugir til að læra að tala. Ég ætlast ekki til svo mikils en ætla að rannsaka hvort hann geti lært að tengja eitt flautað stef við hvern heimilismeðlim. Hann er þegar farinn að reyna að pípa "nafnið" mitt, nú er að sjá hvort hann tengir það við mig og önnur stef við aðra. Kannski gengur það ef aðrir láta vera að flauta mitt stef til að rugla ekki greyið.
Ef ekki þá getur Guðrún haldið áfram þar sem frá var horfið. Þegar hún frétti að fuglinn gæti lært að tala ákvað hún að prófa og greip til þess fyrsta orðið sem hún sá, úr auglýsingu aftan á Dagskránni. Svo skipaði hún fuglinum: "Bliki! Segðu PÁSKAEGGJABINGÓ!"
Sem minnir mig aftur á það þegar mamma mín ætlaði að kenna litla bróður sínum að tala. Hún var rétt orðin læs og náði í góða bók - orðabók menningarsjóðs - og byrjaði á byrjuninni: "Segðu A, segðu ABBADÍS ..."

Utan ahuganir á atferli páfagauka hefur fátt á daga mína drifið. Svo innihaldsríkt er líf námsmanns yfir háannirnar.
Heiðarleg tilraun til að klífa hið mikla fjall, Ingólfsfjall, sem gnæfir yfir Flóann, varð endaslepp vegna lofthræðslu og fótþreytu barnsins og vegna stefnumóts við eldri yngri systur mína. - En við fengum þó gott nesti og því var þetta hin besta ferð!

Þegar maður er einn á ferð um einskis manns land bregður hugurinn á leik í gjörningaþokunni. Á leið niður af töfratindinum sem ekki er, birtust mér ýmis ógnarform í náttúrunni. Tilsýndar sá ég ljóslifandi fyrir augum mér, Voldemort súpa einhyrningsblóð. Nóg hafði ég, á laugardagskvöldinu, útskýrt fyrir Guðrúnu að þetta væri uppspuni, svo hún gæti sofnað rótt. Þar að auki veit ég fullvel að ekki eru til einhyrningar á Íslandi. Því varð ég ekki vitund hrædd. Þegar nær dró sá ég, sem var, að þarna hefði tröllkerling kropið og grátið yfir veiku eða dánu barninu sínu og orðið að steini að morgni.

Með því að skýjahulan þéttist og varð þokukenndari rifjuðust upp fyrir mér þjóðsögurnar sem ég las mér til mikillar skemmtunar, barn að aldri. Meðan vindurinn gnauðaði hjúfraði ég mig uppi í sófa, heima í hlýrri og öruggri stofunni hjá ömmu og afa. Þegar regnið buldi á rúðunum eða dulúðlegar þokuslæður héngu niður axlir Hafnarfjallsins las ég um útilegumenn og sauðaþjófa, fjölkunnug tröll og mannaþjófa sem seiða til sín grandalausa vegfarendur í magnaðri gjörningaþoku.

Maður nemur staðar og heldur niðri í sér andanum. Lækjarniður og fuglakvak berast upp hlíðarnar úr djúpum dölum og maður er ekki viss nema eigin hjartsláttur sé utanaðkomandi eða að andartak náttúrunnar eigi upptök sín í brjósti manns sjálfs.

Páskarnir voru ósköp ljúfir í faðmi fjölskyldunnar í Borgarnesi.
Reyndar yfirgaf ég hana fyrir fjallgöngu á föstudeginum langa með björgunarsveitarfólki sem gisti í Skorradalnum. Fyrsti tindur helgarinnar heitir Skarðshyrna, ég held hún teljist til Skarðsheiðarinnar án þess þó að vera viss; það er stundum mjög ógreinilegt hvar eitt fjall byrjar og annað endar. Á toppinum sýndi GPS-inn 949m y.s. - sem er nokkuð gott miðað við það að á korti einu sem ég sá eftir á virtist hún ekki nema 923m. Kannski fór ég fjallavillt...

Á laugardeginum var svo hin hefðbundna páskafjöruferð með tilheyrandi hnútaverkefnum, kastalabyggingum, stíflugerðum og að sjálfsögðu nestisstundinni (sem er auðvitað aðalástæða þess að nokkur maður fer úr húsi.) Eftir fjöruferðina hvatti ég til fjallgöngunnar sem ég var búin að lofa Guðrúnu litlu. Við klifum Grábrókina við fimmta mann. Barnið var ekki þeirra mæddast og hefði alveg getað farið upp aðra 173m í viðbót. Eftir fjallgönguna röltum við út í hraun, skoðuðum hella og lögðum okkur í mjúkan mosa. Þegar við komum heim beið okkar ljúffengur ömmumatur og spilamennska fram eftir kvöldi, - nú loksins skil ég og kann Hringadróttinsspilið...

Á sunnudagsmorgni var ég vakin af lítilli systur sem beið óþreyjufull eftir því að finna páskaeggið sitt. Miðsystirin var ekki jafn morgunhress en lét þó undan og tók á sig rögg. Ratleikurinn gekk nokkuð vel og við fundum súkkulaðið í fuglahúsi niðri í bílskúr. Sunnudagurinn fór síðan í spilamennsku, lestur og rólegheit þar sem þoka hékk niður að rótum Hafnarfjallsins og hafði ekki hopað nema upp að miðju um kvöldið.

Einar móðurbróðir tók mig á orðinu á mánudeginum og við lögðum af stað upp Hafnarfjallið með Elínu okkur til halds og trausts. Hún þrammaði með okkur eins og herforingi upp á topp en var þar aðeins farin að mæðast. Þegar við ætluðum svo að halda áfram eftir múlanum skildi hún hvað hún hafði látið plata sig út í og stakk við fæti enda einn tindur nóg fyrir tíu ára stelpu og nokkuð góður árangur. Þau feðginin fóru til baka og ég hélt ein áfram. Ég hljóp upp á toppana, einn af öðrum, en leist ekki á blikuna þegar ég ætlaði að fara að feta mig niður. Alls staðar heftu för mína snarbrattir klettahamrar og ég ein og allslaus og sambandslaus við umheiminn - ekki sniðugt það! Fátt segir af einum, svo að ég vildi ekki taka neina áhættu. Smátt og smátt rann upp fyrir mér ljós: ég var ekki einu sinni á réttu fjalli, ekki nema von að ég kæmist ekki niður. Ég hafði samviskusamlega talið tindana, þeir voru orðnir fjórir, því hélt ég að þetta væri sá síðasti. En í gjörningaþokunni hafði skotið upp kollinum einn tindur sem ekki sést frá Borgarnesi og ruglað áætlunina algjörlega. Komin í tímaþröng, þar sem ég hafði beðið um að vera sótt kl hálfsjö og vildi ekki valda óþarfa áhyggjum, hljóp ég við fót yfir í Tungukollinn og þar niður eftir hlíðunum, niður eftir gilinu stiklandi á steinunum í ánni, yfir hálsinn og þar sem ég skokkaði niður á veginn, fimm mínútur yfir hálf sá ég Einar og Palla koma keyrandi á móti mér.
Man það næst að fara ekki úr húsi fjarskiptalaus. Að sjálfsögðu nauðsynlegt ef eitthvað kemur fyrir en hefði í þessu tilfelli verið mjög gagnlegt bara til þess að láta vita að allt væri í lagi þrátt fyrir örlitla seinkun, þeas þá hefði ég ekki þurft að flýta mér svona. Eins er mjög gáfulegt að vera alltaf með kort. Þrátt fyrir að ég hafi horft á þessa fjallalengju í ár og áratugi vissi ég ekki hvernig þetta allt saman sneri þegar ég horfði á þetta ofan frá.
En það þykir sýnt að ég þarf að endurtaka þessa ferð og gera þetta almennilega, ég skildi eftir tindinn á Tungukollinum... Eins eru margir tindar þarna í nærheden og auðvelt að taka 7 tinda á einum degi. (Það segir kannski sitt um tindana og afrekið á bak við hvern og einn sigur...) En góð hugmynd að fjallageitaferð, einhver útgáfa af þessu.

Hvernig er hægt að vita hvað rithöfundur hugsar meðan hann skrifar? Hver getur vitað hver var tilgangurinn með skrifum hans eða hvaðan hann fékk innblásturinn? Það er ekki hægt. Það túlkar hver á sinn hátt. Stundum kemur eflaust fyrir að einhver hittir á rétt svar, eða eitthvað nálægt því en hvernig á maður að vita hver af tugum eða hundruðum túlkenda hefur rétt fyrir sér?

Þetta er eins og einhver sagði um kristna trúflokka: Það eru til mýmörg afbrigði af þessari sömu trú, fjöldinn allur af trúflokkum, -hópum og söfnuðum. Margir þessara söfnuða boða tortímingu þeirra sem ekki fylgja þeirra þrönga hópi. Þannig að það er eins gott að vanda valið, maður veit aldrei hver hefur rétt fyrir sér. Gefum okkur að í heiminum séu 100.000 afbrigði af ýmsum trúarbrögðum. Gefum okkur að einn af þessum 100.000 af þessum trúflokkum hafi rétt fyrir sér en hinir rangt. Mörg þessara trúarbragða eru sannfærandi, athyglisverð eða hafa eitthvað annað til síns ágætis. Ef maður kynnti sér nú alla kosti sem í boði eru og ætlaði sér að velja, -aðferð frjáls markaðar, eins og Hannes Hólmsteinn kallar það,- þá eru líkurnar á því að maður velji "rétt" einn á móti hundraðþúsund. - Það er mjög lítið.

Bara svona saklausar vangaveltur um lífið og tilveruna, ég er ekki að íhuga trúskipti eða trúleysi, hafið engar áhyggjur. Það má ekki taka þetta blogg of alvarlega.
Stundum skrifa ég orð sem mér finnst skemmtileg sem slík, sem orð. Stundum set ég fram hugmyndir sem mér finnst forvitnilegar eða athyglisverðar án þess að ég sé beint að verja þær eða vinna að framgangi þeirra af hugsjón, - jafnvel án þess að aðhyllast þær sjálf. Stundum kem ég með tilvitnanir sem hafa fangað athyglina þó þær séu ekki beinlínis eitthvað sem ég samsama mig með. En svo getið þið túlkað á ykkar veg.
Hvað vitið þið sosum hvað ég er að hugsa?

Ef ég ætti eina ósk myndi ég óska mér leiðarvísis um hinn gullna meðalveg.
Það er ekki til sá mannkostur sem ekki verður að lesti í öfgum sínum. Bjartsýni verður að óraunsæi, sparsemi verður að nísku, hól og hrós í of miklu magni missa merkingu sína og metnaður getur af sér streitu og smámunasemi.

Eftir tiltölulega metnaðarlítil námsár í framhaldsskóla (þ.e. á námssviðinu, metnaður minn lá mun fremur í því að gera gott skólablað eða stýra skemmtilegri söngkeppni...) ákvað ég að láta ekki leti og tímasóun draga mig niður í einkunn í háskólanum. Þetta er heilbrigður metnaður og allt gott um það að segja, hversu vel sem það markmið hefur náðst... Það fór ekki að síga á ógæfuhliðina fyrr en á þessari önn. Dagurinn sem metnaðurinn ofmetnaðist var dagurinn sem ég fékk tíuna fyrir verkefni í opinberri stjórnsýslu. (Jóhann hefur reyndar alltaf þótt gjafmildur á einkunnir.) Þessi tala hafði verið í mínum augum óraunhæft markmið í háskóla, markmið sem ekki samræmdist því eðlilega lífi sem ég vildi lifa. Svo stóð þetta á verkefninu mínu þegar ég fékk það til baka.

Síðan þá hef ég lagt stærri og stærri hluta af sál minni að veði við hver skil en samt verið ósátt við árangurinn. Nú má ekkert út af bera - ekki má ég fara að lækka í einkunn....
Eða hvað?
Til hvers er ég að tapa af mér hausnum? Hvað hefur það upp á sig? Hvað græði ég á stressinu? Ekki neitt, en ég tapa gleðinni. - Sem er mjög slæmt.
Nú er mál að tapa stressinu, finna gleðina og halda metnaðinum. Það er best.

"Jusqu'ici, tout va bien. Jusqu'ici, tout va bien. Jusqu'ici..."
sagði maður í frjálsu falli ofan af svölunum í blokkinni.

Ég bíð þess að mér hegnist fyrir leti annarinnar, eða öllu heldur fyrirhyggjulausa forgangsröðun. Skuldadagar nálgast óðfluga í hrönnum, skiladagar ritgerða, verkefna og svo prófdagar. Þið fyrirgefið endasleppt orðagjálfur í þetta skiptið og komandi þögn.
En hafið engar áhyggjur af mér.
- Hingað til gengur allt vel. -

Við Ágústa nýttum augnabliks uppstyttu til að fagna skjótkomnu sumri. Ég reiddi Ágústu niður á Austurvöll í ísferð, hún reyndar svindlaði og fékk sér kók og sígó. Þegar ég var komin með minn sérþarfaís í höndurnar röltum við að bekk sem okkur leist vel á. Ég dirfðist að færa þá hugsun í orð hvað það væri nú mikil bjartsýni að ímynda sér að sumarið væri komið, nú í byrjun apríl. Ágústa benti þá á menn sem sátu á næsta bekk og supu af stút: "Eins og þessir menn, þeir halda að það sé komin helgi."

Austurvöllurinn er staður mikilla væntinga, langrar biðar og, oft á tíðum, brotinna vona. Staðurinn þar sem Íslendingar bíða eftir að góða veðrið komi í Reykjavík, bíða eftir að hætti að rigna á sautjánda júní, bíða eftir að stjórn landsins slíti af sér múl erlendra áhrifa. Jón Sigurðsson er þolinmóðastur allra. Daga og nætur hímir hann í öllum veðrum, starir einbeittur á kórónuna sem enn krýnir Alþingishúsið, þyrnikórónuna sem hann bíður eftir að taka ofan. Elsku Jón minn, ef þú bara vissir... þessi litla þjóð, hvað getur hún staðið á eigin fótum? Verðum við ekki að leita á náðir álkónga og bandarískra pótintáta?
Eða hvað?

Ég fékk ekki að búa í snjóhúsi um helgina eða leita að dúkkum í snjóflóði með prikum og ýlum. Vegna jarðskjálfta og hlýinda frestaðist snjóflóðanámskeið Ársæls eitt árið enn.

Hlýr og notalegur sumarbústaður, jeppaferð með Brókarbræðrum, backcountry snowboarding og stökkæfingar í mjúksnjónum - ekki slæm skipti það!
Vöknuðum snemma á laugardagsmorgninum í sveitasælunni í Hálsasveitinni. Vorum komin út í bíl tveimur tímum seinna þar sem Myglu-Tryggvi neitaði að fara á lappir - og hann dirfist að kalla sig undanfara!!! Við rúlluðum inn eftir, fram hjá Húsafelli, fram hjá ÓFÆRT-skiltinu en við fórum ekki fram hjá metersdjúpu skarðinu í veginum uppi í Kaldadal. Sem betur fer bar þar að bræðurna Eirík og Ásgeir, Brákarmenn úr Borgarnesi. Villý húkkaði far hjá þeim eftir sínum eigin sérstöku leiðum og við fengum að fljóta með þeim inn að Langjökli. Við jökulræturnar rákum við augun í massafína snjóbrekku og kvöddum þá bræður með virktum. Við öxluðum byrðar okkar og röltum upp í 35-40 gráðu bratta brekkuna. Svo ætluðum við að renna okkur niður... ehehe... Ég nýbúin að fagna eins mánaðar brettaafmæli og Villý tveggja mánaða. Ég hefði kannski frekar átt að setjast bara á skóflu og láta gossa eins og Tryggvi gerði. Ég komst heil niður - enda bannað að slasa sig - en ég fór ekkert voðalega hratt, og svo var bara gert grín að mér og ég kölluð bremsubarn!
Ég var samt fegin að vera á bretti frekar en skíðum. Fyrir utan það að ég kann ekkert á skíðum sýnir einföld tölfræði að backcountry skíðamenn lenda mun oftar í snjóflóðum heldur en nokkurn tíma brettamenn sem fara út fyrir troðnar slóðir.

Tryggvi lét eina ferð nægja og fór þess í stað í að byggja stökkpall fyrir okkur hin - bigjump á Akureyri HVAÐ?!! Allir prófuðu pallinn, hver með sínu lagi. Óli brettakóngur stóð sig nokkuð vel, Árni brotlenti á skíðunum, Anna stórfótur tók eitt stökk á hröðu stími - og lét það nægja, ég hitti á pallinn eftir nokkrar tilraunir - ekki meira um það..., Tryggvi stóð nokkuð vel í bretti í fyrsta skipti, skreið upp á pallinn og lét sig detta fram af og þóttist maður með mönnum. Stökk helgarinnar átti þó Villý þegar hún ætlaði að taka 180... hún var hálfnuð, búin með 90, mundi ekki hvað átti að gera næst... og hrapaði á nefið.

Eftir nokkur stökk og nestispásu ákváðum við að færa okkur upp á jökulinn og spenntum því á okkur klyfjarnar að nýju. Eftir stutta stund var róðurinn farinn að þyngjast allverulega. Ég var önnur í röðinni á eftir Tryggva undanfara og var komin með allverulega minnimáttarkennd, fannst ég hlyti að vera mikill aumingi því hann brunaði áfram eins og ekkert væri en ég gat varla staðið í lappirnar í rokinu. En Tryggvi var ekki með bretti á bakinu... Þegar ég leit til baka sá ég að við brettasystkinin vorum öll í álíka kröggum, Árni stóð betur með skíðin, en þó ekki vel. Þegar við vorum farin að rúlla um í urðinni, gátum ekki staðið í lappirnar í hálfa sekúndu áður en við tókum nýtt heljarstökk gerðum við okkur grein fyrir að við myndum ekki komast langt og leituðum í skjól og biðum eftir Br-karbræðrum sem voru rétt handan við hornið.

Kveldið í bústaðnum var ósköp ljúft. Mikið spjallað um heima og geima, skrýtið og skemmtilegt og sumt best gleymt...
Þegar hungur sótti á mannskapinn fyrir svefninn var kafað ofan í alla bakpoka eftir krömdum og kámugum samlokum frá því fyrr um daginn og þær étnar með bestu lyst.

Ég vaknaði í dögun, mér til mikils ama, því fólkið gerði sig ekki líklegt til að vilja vakna á næstunni og á sunnudagsmorgni eftir bjór hefur maður engan rétt til að kalla fullum hálsi: "Á lappir með ykkur - hafragrauturinn er tilbúinn!". Ég fann mér því bara ýmislegt lesefni og reyndi að lesa af mér leiðindin. Eftir hetjulega tilraun til að lesa ævisögu Helenar Keller á þýsku rak ég augun í National Geographic, mér til ómældrar ánægju, það entist mér þar til félagarnir risu úr rekkju - so fresh and so clean! Að endingu tókst okkur að gera bústaðinn - og okkur - dísent og frambærileg og hæf til heimferðar. Ég sendi Óla einan með börnin aftur í bæinn en varð sjálf eftir í Borgarnesi til að taka út ráðlagðan dagsskammt af ömmudekri.

Ég fór heim á miðvikudagskvöldið, heim í heiðardalinn. Þá hafði ég ekki komið heim í tvo mánuði slétta en alltaf borið fyrir mig annir.
Í miðri Síberíunni á leiðinni heim frá Selfossi fékk ég gamalkunna tilfinningu og fiðring í magann: fannst í augnablik að ég hefði í raun ekki komið heim frá því sumarið áður. Og ég hugsaði minn gang: hversu fáránlegt það í raun væri að gefa sér ekki tíma eða aura til að skjótast heim þegar maður er þó svo nálægt. Ég mætti prísa mig sæla ef ég sé fjölskylduna mína nokkuð næsta vetur en samt nýti ég ekki tækifærið til að vera með henni þegar ég hef það. Sagt er að enginn viti hvað átt hefur fyrr en misst hefur. En nú er ekki svo langt síðan ég missti af einu ári í samvistum við vini og vandamenn á Íslandi og sé fram á að missa af öðru - hvers vegna sýni ég þá ekki þá fyrirhyggju að njóta tímans til fullnustu sem ég hef?
Maður er ekki alltaf svo heppinn að fá að vita af aðskilnaði fyrirfram svo maður geti átt góðar stundir og greypt þær í minni sér.

Þó er það þannig að bestu minningarnar eru augnablikin sem maður telur oft ekki minnisstæð. Það eru ekki stórfögnuðir, ekki jólin eða afmælin, heldur smáatriði eins og eitt knús, málrómur eða bros. Það er að vakna með lítilli stelpu, klæða hana og senda í skólann og fylgjast með og gleðjast í hjarta sér hvað henni finnst mikið til þess koma að fá að kúra hjá stóru systur sinni. Þetta er ekki löng stund en full af gleði, afslappaðri vellíðan og væntumþykju. Sömu tilfinninguna fékk ég þegar ég gaf stærri litlu systur minni fyrstu vettlingana sem ég hafði prjónað. Þá kom það í hennar hlut að brosa í laumi yfir ólgandi stolti stóru systur sinnar sem þóttist nú loks vera komin í hóp myndarlegri kvenna, - löngu á eftir yngri systurinni. Þarna í milli sótti ég mömmu mína á næturvakt upp á Selfoss og fylltist stolti og aðdáun við frásögn hennar af því hvernig hún hefði með skarpskyggni og skjótum ákvörðunum bjargað lífi barns í fæðingu.

Í rútunni á leiðinni til baka reyndi ég eftir bestu getu að festa þessi litlu augnablik í huga mér og minni. EF til vill líður ekki á löngu áður en þau renna í hafsjó góðra minninga sem ég á fyrir.

Ég hugsaði mér gott til glóðarinnar í gær að vera uppi í fjalli allan daginn og gefa ekki færi á að láta gabba mig. Engu að síður náði fyrsti apríl í skottið á mér þegar ég kíkti niður í skála í kvöldmatinn, þá akkúrat hringdi mamma í mig. Ég átti auðvitað ekki von á því að móðir mín góð færi að leika á barnið sitt og kokgleypti því lygina hennar um að frænka mín hefði hætt við að láta ferma sig, einni og hálfri viku fyrir daginn stóra. Svona er ég auðginnt og trúgjörn.
Eins gott að það er bannað að plata nema einn dag á ári.